16 Dakika...

90 dakika bittiğinde Ali Sami Yen’de meşaleleri yakacak, hazırladığımız pankartlarla futbolcularla şampiyonluğu kutlayacak veya onlara emekleri için elimizden geldiğince teşekkür edecektik.Alkışlayacaktık, bağıracaktık, belki ağlayacak, belki hüzünlenecek, belki sevinçten coşacaktık.Hiç biri olmadı.Maçın bitiş düdüğüyle, farklı biten herhangi bir maçtan sonraki alkış ve ses yükseldi.Son maç, önemli maç, ama durum değişik Beş dakika önce tribün ayaklanmış, katıla katıla ağlamışım ama şimdi sessizlik ve gerilim var.Volkan’la baş başa vermişiz tüm ikinci yarı olduğu gibi bir totem değil bu…Serkan ve Uğur yanımıza gelip gidiyorlar.Ahmet ekip arabasında olmalı.Onur ve Kıraç kulaklıkları paylaşmışlar, onların gözler boş sahada, bizim gözler onlarda.Grupla aramızda bir merdiven boşluğu var bakamıyorum bile.

Elimde, maçtan önce teşekkür için futbolculara atılmış bir gülün sapı var.Onu ayaklar bağlansın diye Denizli’de düğümlemişim.9 şampiyonluk görmüşüm statlarda canlı.Evet en son olanı, en güzel olanı belki ama, en değerli olanı, kesin 2006 olacak.Gol sesi, attılar.Biliyorduk abi, ben demiştim sesleri yükselmekte.Radyolardan umut kesildi cep telefonları ile bağlantı kuruluyor.Sorular aynı “nasıl 16 dakika uzar” hitaplar değişik “lan, ablacım, ağabeycim, olum”Sahada ne olduğunun farkında değilim, acaba futbolcular soyunma odasında mı?Şu set aynı şekilde kalabalık, bir inin demeyeceğim, inseniz ne olacak?Suleymanou ağır, yavaş yavaş.Onur kulaklıkla bütünleşmiş, gözler onda, onun gözler sahada Denizli’ye mesaj gönderiyor.Yönetime karşı diyorsun, hakemlere, ellere , kollara, isyanın şampiyonluğu bu diyorsun.Ahmet ile mesajlaşılıyor şampiyonluk yakın mı ne şu mesaj gönderilmiş “Ahmet karakolda ilk şampiyonluğun olacak”Koltukta sanki kıpırdamıyorsun.Kıpırdasan sen golü yiyeceksin sanki.Direk direk diyor herkes.Bir şut direğe mi takılmış ne önemli değil artık son yaklaşıyor.Bekliyor muyduk? Evet…Galatasaray’ın olduğu yerde umut biter mi?Bitmez akla hayale sığmaz Galatasaray.

Bit be bit.Ne onaltı dakikaymış, onaltı saat gibi…Gözler Onur’da, gözler Kıraç’ta.Bir yumruk bekliyorsun göğe zafere doğru sıkılan.Ne yapacağız.Ne güzel kutlama planlarımız vardı sezon boyunca?Olur mu , olur…Bir sigara daha, yok be önce bitsin ulan gebermezsin ya…Bir kez daha o düğümü sıkıyorum.Bir kez daha tamam abi diyorum , bir kez daha ağlayacak mıyım?Hadi be……BİTTİ BE ULAN BİTTİ BE ADALET LAN BU ADALET….

En Değerli Şampiyonluk

Sezon başından beri emek verdik. Biz tribünde emek verdik. Aslanlar saha da emek verdi. Bin bir zorluğa rağmen şampiyonluk için mücadele verdik. Bir çok badire atlattık. Basit puanlar kaybettik belki ama ne biz ne de sahadaki aslanlar yılmadı.
İşte bu yüzden şampiyonluğu hak ettiğimizi üzerine basarak dile getirdik/getiriyoruz. Bu şampiyonluk son yıllardaki en anlamlı şampiyonluk olacak. Medya tarafından, “seyirci” tarafından, bazen de yönetim tarafından yalnız bırakılmamıza/bırakılmalarına rağmen “şampiyon olacağız” ı ağzımızdan düşürmedik. Bu “inanç” tı. Hak etmenin verdiği gurur ile dile getirdiğimiz inancımızdı...
Bütün bir sezon yaşanan bazıları akıl almaz derecede bariz olan hakem hatalarına alt alta toplandığında kimin kasesinin diğerlerin daha fazla dolu olduğu açık. Biz hiçbir zaman “elle” gol atmak istemedik. Biz de atalım sayılsın demedik. Herkese “eşit” davranılsın dedik. Ama bu eşitlik bir türlü sağlanmadı. Kendilerini herkesten , her klüpten üstün görenlerin maskesi düştü artık. Üstelik bunu “bizi çekemiyorlar” şeklinde adlandırıp gerçekleri görmemeye devam ettiler
Hiç sanmıyoruz ama Galatasaray’ımızın alacağı şampiyonluk onların suratı çarpan bir tokat olur belki. Sonuçta Galatasaray “aracına” ulaştı. Şampiyonluk bizim için Avrupa’ya açılan önemli bir kapı... Onlarda amacına ulaştı. Bu sene bizi 3 defa yendiler. Onlar için futbolun amacı bu . İki klüp arasındaki en büyük fark da bu. Onlar için futbolun , hayatlarının en büyük anlamı bizi yenmek, bu sebepten dolayı 4-0 dan sonra deliler gibi eğlendiler... Arada bir de “şampiyon olduk” dediler. Ama “erken öten horozun kafasını keserler”.... Öyle değil mi?
Şimdi kutlama zamanı. Bütün bir sezon verilen emekler ile şampiyonlukta ufacık bir payımız varsa bizim için en büyük mutluluk budur. Harcanan emekler, yazılan pankartlar, oluşturulan organizasyonlar; hepsi karşılığını aldı. Bir araya gelip “bu maçta tribünde ne yapabiliriz” şeklinde kafa patlatmalar sonucunu verdi. Bu belki de son maçta “şampiyon cim bom bom” derken yanaktan süzülecek 2 damla yaşla hatırlanacak.

Radyom yok ama aramayacağım...

Raşit çetiner gözlerimin önünde koltuk değnekleriyle biri havada biri dengesini sağlamak için yerde. 14 senelik hasreti sonlandırıyor. Sonra ümit karan'ı arıyor gözlerim.. Değnekleri fırlatmış mı ne, bize doğru koşuyor. Song elini kalbine koymuş bizi selamlıyor. Necati ve Hakan ağlaşıyorlar sarılmış. Ayrı bir alem bu Şaş, delirdi mi yoksa gerçekten hep böyle mi bu adam? Kaptan bülenti görüyorum aniden. Hani şu kopenhag'da bu kupayı kaybetsekte biz bu maçı bu finali burada olmayı hakkettik dediğimiz dakikalara dönüyorum. Tugay geliyor aklıma, bursa'ya attığı penaltı ve şampiyonluk habercisi golü. Bir gün öncesinde ispanya'daki trajik sona inat topun başına güvenle gelişi.
Biz bu coşkuyu tanıyoruz biliyoruz.
O coşkuyla gideceğim bu hafta son maça.. Sezona veda edeceğiz ve yanımda radyom olmayacak zaten yok ve aramayacağım. Tıkayacağım kulaklarımı dünyaya ve sadece ASY nin sesine açacağım. Pınarbaşı yapmak geliyor içimden; ister şampiyonluk turuyla, ister "yenilsende yensende" diye bağırdıktan sonra. Yanımda amerika'dan gelmiş kardeşim. Ben bu coşkuyu tanıyorum. . Sahada tekrar gözlerim, pınabaşından nefessiz kalmışım.. Ama Tomas koşuyor tribüne, alkışlamak onore etmek lazım. Tüm sezon olduğu gibi yanında olduğumuzu hissettirmek lazım. Bütün takım geliyor şimdi Hakan ara vermiş ağlamaya topluyor tekrar takımı. Gerets şovalye mi ne nasıl kabarıyor göğsü.... Eee hakkı kabarsın tabii.. Erdal kaptan... Hala beşiktaş'ı çalımlıyor ve golünü çakıp elini havaya kaldırıyor. Stumpf bu sezon hiç sakatlanmış mıydı?

Sanırım ben sarhoş oldum yine..



(09.05.2006)